13 oktober 2011

behind the scenes

waterdichte wandelschoenen, een regenbroek, een coltrui, een fleecetrui, een sjaal, een regenjas én handschoenen. ja, ik was ietwat overdressed om samen met sven de leijer in het grote, donkere bos naar 'the blair witch project' te gaan kijken. maar zoals ik van frieda van wijck leerde: "a woman well prepared is two womans weerd".

sinds maandag kampeert sven ('svekke' voor de vrienden) in een bos om er voor de laatste show de week van het bos te vieren. toen studio brussel hem een leuke filmtip kado deed, aarzelde sven niet om iedereen uit te nodigen om met hem mee te komen kijken. afspraak: woensdagavond om acht uur onder de kerktoren van sint-joris-weert.

woensdagavond. het laatste stuk van mijn reis gaat over een eindeloos lang, pikdonker asfaltbaantje door het bos. als mijn auto beslist om hier in panne te vallen... ik zit al met de poepers nog voor ik aan de kerk arriveer. opluchting als ik de crew van woestijnvis zie. nele zwaait met een kartonnen bordje waarop ze snel 'de laatste show' heeft gestift. dus geen één-vlaggen aan de vlaggenmast van de kerk? geen frietkraam sponsored by wouter vandenhaute? geen orkestje om me welkom te heten?

nee, niks van dat alles. maar toch word ik warm en enthousiast ontvangen. we schudden handjes en ik maak indruk door te zeggen dat ik van vérder dan antwerpen kom voor dit gekke film-idee. in mijn eentje dan nog. "toffe, spontane ideeën moeten gesteund worden," verdedig ik mijn lof der zotheid. maar inderdaad, de andere enthousiastelingen blijken vooral locals te zijn, in sommige gevallen ook familie van de crew of scouts van oudleider sven. als de kerktoren acht uur bimbambeiert is onze groep gegroeid tot zo'n 50 idioten die niets beters te doen hadden dan op een woensdagavond in een bos naar een griezelige film te gaan kijken. zelfs joke schauvliege, minister van huppeldepup, had spontaan aangeboden om een acte de présence weg te geven. over de hele lijn een onverhoopt succes voor de woestijnvissers, zo blijkt.

als we in het bos toekomen worden we over een zandweg de heuvel op geloodst. aan het einde van de zandweg is er een grote put waar sven zijn kamp opgeslagen heeft. bovenop de heuvel heeft woestijnvis voor de gelegenheid een kleine bar geplaceerd. we krijgen er alvast iets te drinken vooraleer we met de opnames en met de filmvertoning starten. sven komt ons hartelijk begroeten. hij is onder de indruk van de talrijke opkomst en maakt met jan en alleman een praatje alsof we al drie dagen met z'n allen samen in dat bos zitten. een volbloed publieksopwarmer dus. hij vertelt ons ook dat zijn steun en toeverlaat konijntje ree jammer genoeg ontsnapt is. ree blijft wel in de buurt van de kampplaats, maar laat zich voorlopig niet vangen.

ondertussen neem ik even de tijd om over de kampplaats uit te kijken. helemaal links, bijna onzichtbaar in het donker, kan ik de contouren van de tent van sven nog zien. iets meer naar beneden staat een groen tentzeiltje opgespannen. er staat een microfoon onder, maar is verder schijnbaar nutteloos. helemaal beneden in de put knettert - uiterst sfeervol - een kampvuur, met daarachter de projector en het beeldscherm voor onze cinema. als ik het zo van bovenaf aanschouw, lijkt het een echte filmset, fake belichting inclusief.


onze cinemazaal
nog snel een interviewtje met schauvliege want zij moet al
 snel weer vertrekken (nog vóór de film gestart is!)

eindelijk mogen we afzakken naar de put. welgemikt zetten we onze stoeltjes in een halve cirkel rond het kampvuur. sven organiseert een heuse kennismakingsronde waarin hij zoveel mogelijk namen memoriseert en sterke onliners afvuurt. ook sven is onder de indruk van mijn eenzame, verre reis vanuit zandhoven (of was het zonhoven?) maar als beloning belooft hij ons allemaal nog een stevige verrassing. én hij trakteert op pintjes à volonté (ok, 't is stella, but hey, nobody's perfect) kortom, de sfeer zit erin.
door wat technische problemen (probeer maar eens een stabiele stroomvoorziening te organiseren in een vochtig, sompig bos) is het ondertussen bijna tien uur als de film gestart kan worden, maar we hebben ons nog geen minuut verveeld.

de film is nog maar goed en wel een kwartiertje bezig als ik voel hoe de vochtige kou zich langs mijn billekes verspreid over de rest van mijn lijf. gelukkig had ik nog een geheim wapen in mijn rugzakje zitten: hete citroenthee! je weet wel, a woman well prepared... onze uitgelaten bende zit nu in stilte naar de film te kijken. ik hoor het geritsel van zakken chips die doorgegeven worden.

PAUZE - INTERMISSION - PRZERWA
(wie kende die laatste (poolse) nog uit den tijd dat er nog pauze was in de cinema?)

plaspauze. en de gastheer deelt nog meer pintjes uit. en chips. én de verrassing: a brand! het huisorkest van de laatste show is na de opnames in vilvoorde afgezakt naar het bos om ons te verblijden met een akoustisch optreden. och zot? echt waar! en ze leerden ons het aller-hilarischte dansje ooit. vanavond te bekijken op één.

sven deelt gooienderwijs chipskes uit

a brand! awesome!

de mannen van a brand geven
zang- en dansles aan 't publiek

ree! in het schijnsel van één van de spots bovenop de heuvel zien we een konijn voorbij huppelen en sven beweert bij hoog en bij laag dat dat konijntje ree is. ja, hij kan het wel weten want dit is intussen wel zíjn bos hé. en terwijl ree meekijkt, starten we aan het tweede deel van 'the blair witch project'. nu gaat het pas écht griezelig worden. het begint te regenen.

regen

sven gooit zich bijna op mijn schoot om de meisjes op de eerste rij te doen schrikken met een kei-luide 'boe!'.
ik hoor één van de crewleden fluisteren dat ze ree gevangen hebben (was dat dan toch waar?) en sven haalt hem erbij om nog enkele nietsvermoedende zielen de stuipen op het lijf te jagen. hij duwt ree onverwacht in hun nek en gromt er een angstaanjangend bij. allemaal mooi in beeld gebracht door cameraman kris, als waren we een bende scouts-vrienden. alles voor de show...

'the blair witch project' eindigt abrupt en de heks wordt niet ontmaskerd (mijn excuses als je 'm nog niet gezien hebt, but the movie ain't that bigga deal to be honest). het is ondertussen middernacht geworden, tijd om op te krassen. we nemen afscheid van de gastheer en zijn crew, maken nog een tussenstop aan de bar en verdwijnen daarna opnieuw het donkere bos in om de weg naar onze auto's te zoeken. als ik even later de nacht van sint-joris-weert achter mij laat, hoop ik maar dat de avondspits in en rond brussel zich intussen opgelost heeft. ik had dan ook totaal niet zien aankomen dat het verkeeroverzicht om één uur 's nachts een monsterfile op de e313 richting mijn bed zou aankondigen!

slaapwel.
L.

2 opmerkingen:

  1. Nice!
    Heb het gezien ma geen lichtblauwe jas te bespeuren. Ik zal straks nog is een tweede poging wagen! :)-

    BeantwoordenVerwijderen
  2. the movie was toch keicreepy jom!
    wel een cool avondje precies!

    BeantwoordenVerwijderen